اون وختا که ما کوچیک بودیم، تلویزیون دو تا کانال بیش‌تر نداشت که تازه اونم بیشترش برفک نشون می‌داد. برای همین سهم برنامه کودک از قضیه بسیار ناچیز بود. ولی چیزی که ما رو دل‌خوش می‌کرد، کارتونای خیلی خوبی بود که پخش می‌شد. اون روزا یه کارتونی بود که خیلی دوسش داشتیم. فکر کنم همه هم دیده باشنش: مورچه سیاه. و البته یه موجود نفرت انگیز اعصاب خوردکن هم توی اون برنامه بود که همیشه آویزون فــِـردی بود. هر چی می‌خواست بپیچونتش، نمی‌تونست...

تا همین یکی دو سال پیش که هنوز این‌قدر بند ازدواج، بچه‌ها رو اسیر خودش نکرده بود، جمع شدن خونه‌ی هرکی که مکان داشت یا بیرون رفتنای آخر شب، یکی از برنامه‌های روتین ‌ما بود. و البته ما هم مثل فــِـردی، یه کنه‌ی مزاحم داشتیم. یکی که تمام سعیمون رو می‌کردیم که نفهمه امشب برنامه کجاست و البته بسیاری اوقات این تلاش، به سرانجامی نمی رسید و ما مجبور می‌شدیم یا تحملش کنیم، یا این‌که این کنه‌ی مزاحم رو یه جوری دک کنیم. خودش هم می‌دونست هیش‌کی ازش خوشش نمی‌یاد ولی اصرار عجیبی داشت به این ضایع شدن‌های پی‌در پی!

این آقا ساسان که بدجوری هم احساس خوش‌تیپی می‌کنه! (توی پروفایل وبلاگش این‌جوری ادعا کرده)، ادعای دیگرش رفاقت ده ساله‌اش با ما و اخوی‌مون بوده. ولی بعد از کامنت گذاشتنش توی یه وبلاگ و البته کامنتی که چن‌وخت پیش واسه‌ی خود ما گذاشته بود، انگار ابعاد تازه‌ای از این رفاقت ده‌ساله بر ما و خودش نمایان شده!

در همین‌جا ابراز انزجار خود از این عمل وقیحانه‌ی وی را ابراز داشته و اعلام می‌کنیم اگر جرأت حرف زدن داره، به جای اين کامنت گذاشتن، زنگ آخر وایسه! با بچه‌ها می‌خوایم خدمتش برسیم!

 پ.ن: چن روز پیش یکی داشت به قول خودش بعد از سال‌ها مخش (Makhsh)‌! می‌نوشت، بدین صورت که برگه‌ی تمرین دوستش رو گرفته بود و داشت از روش رونویسی می‌کرد. از اونجایی که در تمام این سال‌ها این کار رو نکرده بود، اولین کاری که در این کپی-پیست کردن انجام داد، این بود که اسم اون یارویی که تمرین رو ازش گرفته بود، بالای برگه‌ی خودش هم نوشت!

با عرض معذرت فراوان: از اونجایی که حدس می‌زنم این آقا ساسان خوش‌تیپ و با معرفت! بخواد بیاد دری‌وری بگه، استثنائاً این سری کامنتا تأییدی می‌شن.